A arte de construir iconos: Annie Leibovitz transforma o MOP en “Wonderland”

Iria Dopazo Piñeiro

A Coruña - 17 ABR 2026

Non todas as fotografías serven simplemente para mirar: algunhas constrúense, interprétanse e, sobre todo, permanecen. Iso é o que propón a exposición de Annie Leibovitz no MOP Fundación Marta Ortega Pérez. Baixo o título Wonderland, a mostra ofrece moito máis ca un percorrido pola súa carreira: é unha reflexión visual sobre como se crean as iconas da cultura contemporánea.

Entrada da exposición

O primeiro contacto coa exposición, en penumbra e envolto por pantallas de gran formato que enchen de imaxes as catro paredes; xera unha sensación inicial de saturación controlada. A abundancia de información audiovisual non desborda, senón que acolle e dirixe a atención do espectador cara a unha narrativa xa definida.

Esta introdución inmersiva funciona como prólogo dunha exposición que se articula a través de testemuños e fragmentos biográficos que contextualizan a práctica da fotógrafa. Entre eles destaca a reflexión do deseñador Tom Ford, quen subliña a capacidade de Leibovitz para captar a esencia do retratado e amplificala visualmente, converténdoa nunha versión idealizada da súa propia identidade. Esta idea atravesa toda a mostra e funciona como clave interpretativa do conxunto

O percorrido estrutúrase en catro salas que sintetizan a evolución da autora, desde o fotoxornalismo inicial ata a consolidación dun estilo marcadamente escenográfico

Fotografías da exposición

Na primeira etapa, correspondente á súa vinculación con Rolling Stone, predominan imaxes de carácter documental, nas que se aprecia unha proximidade ao acontecemento e unha aparente espontaneidade. Porén, xa nestas primeiras obras pode intuírse unha mirada con forte sensibilidade estética, que transcende a mera captación do real.

O tránsito á etapa de Vanity Fair supón un cambio decisivo cara á construción consciente da imaxe. O retrato deixa de ser rexistro para converterse en escenificación. Destacar especialmente a fotografía de Kim Kardashian, Kanye West e North West, na que o uso de espellos e a composición fragmentada introducen unha lectura múltiple da identidade, reforzando a idea de imaxe como construción. Persoalmente, foi unha fotografía que me mantivo varios minutos olleando para ela.

Fotografías Vanity Fair

Nesta mesma liña, os retratos de Karl Lagerfeld e Anna Wintour exemplifican a capacidade da fotógrafa para condensar en termos visuais universos persoais e profesionais. No primeiro, a presenza do famoso gato do artista e a composición reforzan a dimensión simbólica da figura; no segundo, a elegancia formal e a seriedade consolidan unha imaxe de autoridade e control.

Fotografía Karl Lagerfeld

Para min, un dos puntos de maior impacto da exposición é a fotografía dos Reis de España, presentada a gran formato. A súa contemplación detida pon de relevo o nivel de elaboración técnica e conceptual da imaxe, que chegou incluso a xerar debate público sobre a súa posible orixe mediante intelixencia artificial. Máis alá da controversia, a obra evidencia o dominio da escenografía fotográfica como ferramenta de representación institucional.

Fotografía Reis de España

O fluxo de visitantes e a presenza de visitas guiadas confirman o carácter masivo da proposta. A experiencia complétase cun material de apoio á entrada, que inclúe un póster dunha fotografía de Penélope Cruz acompañado de explicacións conceptuais básicas, o que facilita unha aproximación informada ao discurso expositivo.

En conxunto, Wonderland preséntase como unha exposición accesible e eficaz na súa formulación, aínda que en determinados momentos a reiteración de imaxes amplamente coñecidas reduce o efecto de descubrimento. A mostra confirma, con todo, o papel de Leibovitz como unha das grandes construtoras da imaxe contemporánea, capaz de transformar figuras reais en iconas culturais a través dunha posta en escena meticulosamente controlada.